Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

Μεταχρονολογημένη εφηβεία

Περνάω φάση εφηβείας. Μεταχρονολογημένης μεν, εφηβείας δε. Ίσως στην ηλικία την εφηβική όταν προσθέτεις και το ΦΠΑ εκεί που έφτασε, φτάνεις στην δικιά μου ηλικία....Αλλά νιώθω ότι είμαι στην εφηβεία και τόση ώρα γράφω χαριτωμένες μπούρδες. Τη μια φλυαρώ, την άλλη είμαι στην απόλυτη σιωπή. Τη μια ενθουσιάζομαι στην ιδέα να συναντηθώ με φίλους και την άλλη βαριέμαι να κουνήσω. Χτες έκανα και το αμίμητο: βγήκα και ήμουν αλλού. Εντελώς αλλού. Κι ήταν τόσο ωραία η παρέα και τόσο ωραία η αυλή με τις νερατζιές που καθόμασταν, αλλά εγώ αλλού. Για κανά 20 λεπτο χάθηκα. Επανήλθα ξαφνικά όταν φέρανε ένα ακόμα μπουκάλι κρασί. Λευκό, ωραία παγωμένο. "Νυχτέρι". Δεν το είχα ξαναπιεί. Αλλά κατεγράφη στη γευστική μου μνήμη και θα το αναζητήσω πάλι. Με ρωτήσανε τα κορίτσια πού ταξίδευα αλλά όταν επανήλθα το είχα ήδη ξεχάσει. Κι αυτό το χάσιμο της εφηβείας είναι.

Είναι και τ' άλλο. Τώρα τελευταία ακούω συνέχεια και με μανία μουσική.Ψάχνω καινούρια ακούσματα, θυμάμαι παλιότερα. Ακούω συνέχεια μουσική. Ακόμα και μες στο μυαλό μου όταν κάπου δεν παίζει μουσική εγώ νιώθω ότι έχω cd player. Όχι ipod.Cd player. To ipod είναι κομμάτι της ευημερούσας ενηλικίωσής μου και απόκτημα πολλών ωρών εργασίας. Πιο πιτσιρίκα είχα το πικάπ της μάνας μου και στην εφηβεία μου είχα το καταπληκτικό δικό μου κατάδικό μου cd player. Άσε που σκοτείνιασα το περασμένο Σάββατο που ήμουν σε φάση τρελού χαβαλέ στο εξοχικό μου και μαθαίνω από το τουίτερ ότι πέθανε η Amy Winehouse. Κατέρρευσα πλήρως. Ήταν σαν τότε που πέθανε ο Cobain, τέτοιο πράγμα αισθάνθηκα. Ο άντρας μου δεν το πίστευε ότι είχα χάσει το κέφι μου επειδή πέθανε μια τραγουδίστρια με τόσα προβλήματα κιόλας. Ναι, αλλά δε μιλάμε για το οποιοδήποτε πρεζάκι. Μιλάμε για την Amy Winehouse. Μεγάλη ελπίδα, μεγάλο ταλέντο, αδιαπραγμάτευτο. Από τις τελευταίες μεγάλες συγκινήσεις στην μουσική. Μόνο η Δ με κατάλαβε και μόνο που με κοίταξε την ώρα που της φώναξα ότι η Α.W. είναι νεκρή. Η βραδιά συνέχισε με γέλια και χαβαλέ. Αλλά εγώ είχα τη δικιά μου σκοτεινιά γιατί σκεφτόμουνα αυτό το δροσερό κορίτσι, με τις απίστευτες δυνατότητες και  την κατάληξή της. Πριν λίγο καιρό πόσταρα στη σελίδα μου στο facebook βιντεάκια από την τελευταία της τραγική εμφάνιση στο Βελιγράδι κάνοντας σχόλια για το κρίμα της υπόθεσης. Τι να πει κανείς.
Είπαμε αντίο στην Amy πίνοντας μπύρες και σιγοψιθυρίζοντας κάποια από τα τραγούδια της. Κι αυτό ήταν αρκετά εφηβικό για μένα...

Ύστερα, θέλω να κοιμάμαι. Συνέχεια. Α ρε εφηβεία με τους ύπνους σου! Που και τότε βέβαια μου τη χαλάγανε μια ο πατέρας μου που θεωρούσε τον ύπνο το πρωί χάσιμο χρόνου (βασικά για μένα την πρωτότοκη) και μια ο Σ. στα Χανιά που ήθελε να του κάνω δουλειές κι επίσης θεωρούσε το να κοιμάσαι ως αργά το πρωί χάσιμο χρόνου (κι αυτός το έκανε μόνο σε 'μένα κι όχι στους γιους του μετέπειτα). Χτες πάντως με τεράστια δυσκολία ανταποκρίθηκα στο ξυπνητήρι που το είχα βάλει στις 9 παρακαλώ (α, ναι, η κόρη μου είναι κατασκήνωση, δεν είναι εδώ μαζί μου) και το απόγευμα έπεσα σε λήθαργο μετά τη δουλειά για ένα δίωρο περίπου. Άρρωστη σηκώθηκα μετά. Αλλά ήταν τόσο ωραία.....

Τι άλλο...την ψάχνω για συναυλίες, ανεβαίνω σε μηχανάκια και αρνούμαι να πάρω το αυτοκίνητο, διαβάζω βιβλία, παίρνω τσιπς απ' το περίπτερο, ξεμένω στην τηλεόραση βλέποντας ταινίες ως αργά, είδα κανα δυο φίλες για καφέ, κυκλοφορώ με σαγιονάρες, δεν μαζεύω το δωμάτιό μου (τι είπα τώρα ε;) ρωτάω τη μαμά μου πώς μαγειρεύονται διάφορα φαγητά, τέτοια εφηβικά πράγματα. Και με έναν περίεργο τρόπο κάνω λίγο ...διακοπές. Κι ας δουλεύω ακόμα κι ας έχω τρελό τρέξιμο, κάνω λίγο διακοπές. Σίγουρα άλλου τύπου, αλλά διακοπές. Γιατί αυτό είναι οι διακοπές: η ανάπαυλα από την καθημερινότητα. Και μιας και έχει κάτι από εφηβεία μου αρέσει ακόμα πιο πολύ.

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Δεν ξέρω να χαρώ τη χαρά μου

Κανονικά τώρα θα έπρεπε να πετάω. Να χοροπηδάω από τη χαρά μου. Να κερνάω φίλους. Να γελάω. Να ακούω το New York με το Σινάτρα ας πούμε και να χορεύω κρατώντας στο χέρι μου ένα ποτήρι λευκό κρασί. Ναι, λευκό. Πάντα όταν σκέφτομαι ένα καλό κρασί και την απόλαυση που το συνοδεύει είναι λευκό. Κι έχω και την αγαπημένη μου την μάρκα, αλλά δεν είναι της ώρας η οινογνωσία.

- Πάλι ξεγλιστράς απ' τη χαρά σου....

Ναι ρε γαμώτο. Δεν την πολυξέρω, δεν την πολυκαταλαβαίνω δηλαδή. Κι έτσι την πατάω. Κι ενώ έχουν συμβεί τόσα καλά εγώ στέκομαι στις άνευρες, συμπαθητικές απαντήσεις, στο τηλέφωνο που δεν απαντήθηκε την ώρα που το είχα ανάγκη, στο τηλέφωνο που απαντήθηκε μετά με τον τρόπο που δεν ήθελα...

- Σε βαρέθηκα....

...κι εγώ με βαρέθηκα. Γύρισα σπίτι μετά από τόσους δρόμους κι ένταση και με τον ιδρώτα να ξεχειλίζει από παντού κι αντί να χωθώ στη μπανιέρα και να χαλαρώσω, έβαλα πλυντήριο, έγραψα σημείωμα στην καθαρίστρια γι' αύριο, συμπλήρωσα δυο πράγματα στη βαλίτσα της κόρης μου για την κατασκήνωση κι ακόμα να ηρεμήσω. Τι κακό κι αυτό!

Και τώρα εδώ. Με ασύστολη φλυαρία. Όχι για κάτι χάι να ξεχαστούμε κιόλας. Αλλά για κάτι κατατονικό. Την ανεπάρκειά μου. Αλλά επειδή ούτε απόψε έχω τα κότσια να της τη βγω και να στενοχωρηθώ, σταματώ εδώ. Θα βρω καμιά ταινία να δω ελπίζοντας πως θα με πάρει ο ύπνος στα πρώτα τέσσερα λεπτά.....

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Πού είναι το καλοκαίρι;

Αυτό με στενοχωρεί είναι που δεν έχει έρθει ακόμα το καλοκαίρι στο μυαλό μας. Χρησιμοποιώ το πρώτο πληθυντικό γιατί νιώθω ότι δεν είναι μόνο προσωπική η διαπίστωση. Φάγαμε την πρώτη βδομάδα του Ιούλη κι ούτε που μιλάω για διακοπές. Κάτι ασάφειες ξεστομίζω όταν μιλάω με την κόρη μου. Το δικό της καλοκαίρι σε ένα βαθμό είναι βέβαια κανονισμένο. Ναι, ναι, δε γινότανε αλλιώς. Και όλα καλά ως προς αυτό. Απλώς δεν υπάρχει το καλοκαίρι "μας" στο μυαλό μου κι αυτό με ρίχνει. Δε θυμάμαι άλλη χρονιά να έχει φτάσει 10 του Ιούλη και να έχω μπει μια και μοναδική φορά στη θάλασσα. Ναι, μόνο μια. Έχω αυτή την καταραμμένη ασπρίλα στο κορμί και το μαύρισμα του ταρίφα στο αριστερό φυσικά χέρι. Οι φακίδες μου δεν μου έχουν βγάλει ακόμα γλώσσα και δεν είναι ακόμα ανιχνεύσιμες. Ακόμα δεν έβαλα τις μωβ μου havajanas στην παραλία κι ούτε που ξέρω που είναι χωμένο το πορτοκαλί μου παρεό...
Σκατά δηλαδή...και κάτι πρέπει να κάνω....
Λέω να την κανω για το εξοχικό απόψε, αύριο, δεν ξέρω. Ούτε που το έχω αποφασίσει. Μου λείπει ύπνος. Και διάθεση. Ύπνος και χαμόγελο νομίζω. Πολύ μαυρίλα γύρω και μου έκρυψε το καλοκαίρι και μάλλον και κάθε λαχτάρα να το συναντήσω.Θα το παλέψω όμως και θα επανέλθω ελπίζοντας να έχω κάτι καλύτερο να διηγηθώ.